Сем адметных мясцін Шчучына, або Чым можа зацікавіць наш горад турыстаў

Манастыр, калегіум піяраў і аптэка.  Манахі каталіцкага ордэна піяраў з’явіліся ў Шчучыне ў 1718 годзе. Іх запрасіў уладальнік Шчучына Ежы Юзафовіч-Глябіцкі. Яны размясціліся пры парафіяльным касцёле і адразу адкрылі школу. Шчучынскі калегіум піяраў, куды ўваходзілі школа і семінарыя, вельмі хутка стаў адным з буйнейшых на тэрыторыі Беларусі. Тут працавала бібліятэка, якая па колькасці кніг саступала толькі падобным установам Гродна і Вільні. У калегіуме вывучалі некалькі замежных моў, сярод якіх былі і ўсходнія.
У шчучынскай рэзідэнцыі піяраў былі свае медыцынскія ўстановы. А ў 1773 годзе ў нашым горадзе адчыніла дзверы першая аптэка. Аптэкарам стаў ксёндз Л. Брэнэт. Ён гатаваў лекі, вывучаў асаблівасці іх уздзеяння, а свае назіранні запісваў. Памяшканне шчучынскай аптэкі ўражвала раскошаю і абсталяваннем. Вядома, што толькі шклянога посуду рознага прызначэння тут налічвалася каля 9 тысяч адзінак. А ў яе бібліятэцы знаходзілася каля 60 рэдкіх кніг па медыцыне і фармацыі.

Касцёл святой Тэрэзы Авільскай. Будынак касцёла з’яўляецца прыкладам правінцыяльна-класічнай архітэктуры першай паловы XIX стагоддзя. Касцёл узведзены на ўзвышэнні, і яго купал быццам лунае ў небе. Раней недалёка ад гэтага месца стаяў драўляны касцёл. Цагляны быў пабудаваны ў 1826–1829 гг. на сродкі князя Францішка Ксаверыя Друцкага-Любецкага ў гонар святой Тэрэзы. 
У інтэр’еры касцёла сем алтароў, яшчэ два алтары знаходзяцца ў капліцах. У левым крыле касцёла на ўзроўні фундамента знаходзіцца рашотка, за якою – уваход у невялікі склеп, які быў прызначаны для пахавання фундатараў гэтага касцёла. 

Батанічны сад. Батанічны сад, які існаваў у Шчучыне, лічыўся адным з лепшых у Беларусі. Шчучынскі батанічны сад быў закладзены адным з першых, пасля заснаванага Ж. Жыліберам  гродзенскага. Частка калекцыі раслін з Гродна была перададзена ў наш горад. У шчучынскім батанічным садзе налічвалася не менш за 500 відаў раслін. Ёсць меркаванні, што яго рэшткі засталіся ў горадзе да гэтай пары. Напрыклад, каля касцёла святой Тэрэзы Авільскай і сёння расце дуб, якому больш за 200 год. Ёсць мноства рэдкіх і нават экзатычных раслін: шаўкоўніца, ліпа буйналістая, лістоўніца еўрапейская, сібірскі кедр. Побач з Гандлёвым домам расце маньчжурскі арэх, а іншыя яго сабраты – непадалёку ад перакрыжавання дарогі Шчучын-Астрына-Мінск-Гродна. Шчучын упрыгожваюць чатыры віды клёна, тры віды дуба, два віды бярозы. Яшчэ адна іншаземка, якая прапісалася ў Шчучыне, – сасна Веймутава, палюбавацца на якую можна за царквою Міхаіла Архангела і каля рэстарана “Шчучын”. 

Аэрадром. Аэрадром у Шчучыне пабудавалі яшчэ ў канцы 30-ых гадоў мінулага стагоддзя. У савецкі час Шчучын быў цэнтрам ваеннай авіяцыі. У першыя дні Вялікай Айчыннай вайны фашысты бамбілі горад і аэрадром. З распадам Савецкага Саюза гэты аб’ект аказаўся закінутым. Аднак у апошнія гады традыцыі, звязаныя з авіяцыйным мінулым горада, пачалі адраджацца. Была адноўлена ўзлётна-пасадачная паласа. Цяпер аэрадром – пастаяннае месца правядзення авіяцыйных святаў, якія становяцца традыцыйнымі для нашага горада. 

Палац Друцкіх-ЛюбецкіхПомнік архітэктуры пераходнага перыяду ад барока да класіцызму пабудаваны на беразе гарадскога возера яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя. Ён нагадвае Малы Трыанон на тэрыторыі Версаля – рэзідэнцыю французскіх каралёў. Спецыяльна для дастаўкі будаўнічага матэрыялу ад станцыі Ражанка да месца закладкі сядзібы была пракладзена вузкакалейка. 
Да верасня 1939 года палац быў уласнасцю княжацкай сям’і Друцкіх-Любецкіх, якая выкарыстоўвала яго ў якасці летняга доміка. Палац быў абсталяваны па апошнім слове тэхнікі і моды таго часу: тут былі ванная, сістэма каналізацыі і нават тэлефонная лінія, якая злучала некалькі княжацкіх сядзіб. У пакоях была старажытная мэбля, а на сценах – цэлая партрэтная галерэя. Каля сядзібы быў разбіты маляўнічы парк, а каля лесу ў вальерах жылі розныя экзатычныя жывёлы. 
У савецкія часы ў палацы размяшчаўся гарнізонны Дом афіцэраў, затым будынак пуставаў. Сёння там знаходзіцца Палац творчасці дзяцей і моладзі і музейны пакой. 

Свята-Міхайлаўская царква. У сярэдзіне XIX стагоддзя намаганнямі святара Мікалая Тэадаровіча на месцы капліцы пачалося будаўніцтва новай царквы, якую ўзвялі з цэглы і асвяцілі ў гонар Міхаіла Архангела ў 1865 г. С цягам часу пры царкве з’явіліся дзве царкоўна-прыходскія школы – асобныя для хлопчыкаў і дзяўчынак. Прычым для кожнай быў пабудаваны асобны будынак. Пры царкве дзейнічаў хор, які ў 1887 годзе быў адзначаны тагачасным ковенскім епіскапам Антоніем.
Царква ў Шчучыне – помнік мураванай архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. З часу яго асвячэння знаходзіцца ў храме абраз “Маці Божая Хуткапаслушніца”. 

Гандлёвыя рады XIX стагоддзя і “Біг Бэн”. Калісь у Шчучыне жыло шмат яўрэяў. Гандаль у мястэчку ішоў вельмі бойка. Таму ў цэнтры былі пабудаваны двухпавярховыя гандлёвыя рады – так званыя шчучынскія сукенніцы. На рынку прадавалася сукно і сельгаспрадукцыя. На першых паверхах размяшчаліся гандлёвыя лаўкі, на другіх – жылі гандляры з сем’ямі. Былі тут і карчма, і заезныя дамы. Будынкі тых радоў у цэнтры горада захаваліся да нашых дзён.
Новая вежа з гадзіннікам была пабудавана ў Шчучыне амаль на тым жа месцы, дзе некалі ўзвышалася каменная вежа, узведзеная яшчэ ў канцы XIX стагоддзя. Старажытная вежа з’яўлялася для горада своеасаблівым абярэгам ад пажараў. 

Падрыхтавала Ганна РУДСКАЯ. Фота аўтара.

Комментарии

Аватар пользователя София Савелова

замечательная информация, спасибо автору. Но очень жаль, что среди таких объектов пока не нашлось место супер глубокому по содержанию и подходу музею образования Щучинщины, который создан и успешно работает в гимназии г. Щучина. А там точно есть и что посмотреть, и о чем подумать, и что из много понять (в том числе и про себя)

Добавить комментарий

CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
Введите ответ (Fill in the blank)