История

С неё начиналась династия

Голосов пока нет

Чтобы не расставаться с любимой профессией, Антонина Ивановна Сергеева работала в фармацевтической сфере до 77 лет

Чёрно-белые кадры Степана Яхимчика

Средняя: 5 (1 оценка)

На протяжении сорока лет он “останавливал” самые значимые мгновения из жизни района 

Степана Вацлавовича Яхимчика, который как никто долго проработал в нашей районной газете, придя на должность фотокорреспондента ещё в далёком 1966 году, знают почти все жители Щучинщины. Кого-то он фотографировал для газеты как славного труженика, у кого-то снимал свадьбу для первого семейного альбома. Это теперь все на “ты” и с фотоаппаратом-цифрой, и со “снимающими” гаджетами. Селфи – так вообще “всенародное хобби”! А вот когда-то…

Сем адметных мясцін Шчучына, або Чым можа зацікавіць наш горад турыстаў

Средняя: 5 (3 оценки)

Манастыр, калегіум піяраў і аптэка.  Манахі каталіцкага ордэна піяраў з’явіліся ў Шчучыне ў 1718 годзе. Іх запрасіў уладальнік Шчучына Ежы Юзафовіч-Глябіцкі. Яны размясціліся пры парафіяльным касцёле і адразу адкрылі школу. Шчучынскі калегіум піяраў, куды ўваходзілі школа і семінарыя, вельмі хутка стаў адным з буйнейшых на тэрыторыі Беларусі. Тут працавала бібліятэка, якая па колькасці кніг саступала толькі падобным установам Гродна і Вільні. У калегіуме вывучалі некалькі замежных моў, сярод якіх былі і ўсходнія.

Пяць таямніц Шчучына

Средняя: 5 (2 оценки)

Наш зямляк, гісторык і краязнаўца Сяргей Уладзіміравіч Данскіх цэлых 23 гады свайго жыцця прысвяціў Гродзенскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту імя Янкі Купалы. У розныя гады ён займаў пасады выкладчыка, намесніка дэкана і дэкана факультэта. З 2013 года працуе загадчыкам кафедры турызму і культурнай спадчыны. У 2003 годзе яму прысвоена вучонае званне “дацэнт”. Яшчэ ў студэнцкія гады С.У. Данскіх пачаў актыўна займацца навуковай працай. Першыя яго публікацыі ўбачылі свет у 1993 годзе на старонках раённай газеты “Дзянніца”.

Лекарь почвы

Средняя: 3 (2 оценки)

Без укорененности в родную почву Иосиф Михайлович Богдевич никогда не стал бы ученым-почвоведом

Река детства – это не река времени, которая одна на всех. В ней все течет, но вопреки законам жизни ничего не меняется. В памяти она живет такой, какой увидели ее однажды детские глаза. 
Живописные Василишки на берегу реки Лебеды в Щучинском районе – родная деревня академика Иосифа Михайловича Богдевича. Она, как росинка малая на бескрайнем лугу. Но и в этой малости отразились века. Все уже было и будет еще...

Там, где учился Игнат Домейко…

Средняя: 5 (4 оценки)

В Щучине побывали правнуки уроженца белорусской земли, великого учёного, национального героя Чили Игната Домейко.

31 июля в чилийской столице Сантьяго и в белорусском Минске прошли торжества, посвящённые 215-летию со дня рождения Игната Домейко. В связи с этим на историческую родину своего предка приехали его правнуки из Чили, США и Австралии.

Гукі аргана льюцца праз стагоддзі

Средняя: 5 (1 оценка)

Усе набажэнствы ў касцёле Святой Тэрэзы ў г. Шчучыне праходзяць пад чароўныя гукі аргана. Прыгожыя і таямнічыя пералівы нікога не пакідаюць раўнадушным. Здаецца, гэты велічны духавы інструмент стаяў тут з самага пачатку ўзвядзення храма. Аднак гэта не так: у яго былі яшчэ два старэйшыя браты.

“Это мой город!”

Средняя: 5 (1 оценка)

Считает Д.Д. Одинец, который четверть столетия посвятил службе на благо нашего райцентра и его горожан

На протяжении девяти лет Дмитрий Дмитриевич возглавлял Щучинский городской Совет депутатов, а затем ещё 16 лет был директором районного предприятия жилищно-коммунального хозяйства. Накануне приближающегося 55-летия Щучина в статусе города мы встретились с Д.Д. Одинцом и попросили его поделиться своими воспоминаниями. 

Сведка “халоднай вайны” – сакрэтны бункер пад тоўшчай зямлі

Средняя: 4.6 (5 оценки)

Недалёка ад вёскі Руткевічы знаходзіцца сакрэтны бункер, аналагаў якому ў Савецкім Саюзе было пабудавана ўсяго пяць.
Аб існаванні ўнікальнага сакрэтнага каманднага пункта авіяцыйнай дывізіі, які размяшчаецца побач з райцэнтрам, ведаюць далёка не ўсе жыхары Шчучына. А ўнутры гэтага ваеннага аб’екта бывалі і ўвогуле адзінкі. Нядаўна “міфічны” падземны бункер адкрыў свае таўшчэзныя металічныя дзверы перад журналістамі “Дзянніцы”, і ў пошуках таямніц мы накіраваліся ўнутр. Між іншым, раней за такую “авантуру” ў лепшым выпадку можна было трапіць за краты. 

Святкаваў наш горад свой дзень вызвалення…

Средняя: 5 (1 оценка)

12 ліпеня 1944 года – 73 гады таму – Шчучын быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Свабода дасталася вельмі дарагой цаной: сотні нашых землякоў не вярнуліся з той кровапралітнай Вялікай Айчыннай вайны, дзясяткі салдат і афіцэраў знайшлі свой апошні прытулак на нашай Шчучынскай зямлі.

Па добрай традыцыі ў гэты дзень у гарадскім скверы каля помніка на брацкай магіле збіраюцца гараджане, каб ушанаваць памяць загінуўшых, падзякаваць ім за свабоду і незалежнасць нашай краіны, парадавацца мірнаму небу і яркаму сонцу…

Страницы