Цэнтр прыцяжэння радзіны

Для вялікай сям’і ён знаходзіцца ў доме, дзе пад боскай апекай, акружаная клопатам блізкіх, жыве 104-гадовая Марыя Феліксаўна Турэвіч – старэйшая жыхарка Шчучына 

Мечыслаў Станіслававіч Турэвіч – шчаслівы чалавек. Кожны раз, калі ён вяртаецца з працы дамоў, насустрач яму выходзіць мама. Сэрца матулі – самы дакладны апавяшчальнік: свайго малодшанькага, якому падбіраецца пад 60, 104-гадовая Марыя Феліксаўна адчувае на адлегласці. З яго сям’ёй яна і жыве пад адным дахам. Менавіта тут, на вуліцы Маладзёжнай,11 у Шчучыне, знаходзіцца цэнтр прыцяжэння іх вялікай радзіны.

А сёння ў Марыі Феліксаўны – радасць падвоеная: з расійскага Балтыйска прыехала на малую радзіму дачка Сабіна. Яшчэ праз некалькі хвілін старэнькую матулю беражліва і з асаблівай пяшчотай прытуліў да грудзей сын Тадэвуш, які з жонкай Соф’яй Восіпаўнай прыйшоў з суседніх Навасёлак. Далучылася да кампаніі абыходлівая і ўважлівая нявестка Ірына Іванаўна – жонка сына Мечыслава. З гэтымі роднымі і блізкімі людзьмі, а таксама з васьмю ўнукамі і чатырнаццаццю праўнукамі зайшла мая гераіня ў браму даўгавечнасці, якую дараваў ёй Гасподзь. Згадзіцеся, вялікая сям’я і ёсць той важкі “пасаг”, які падрыхтавала гэта ўнікальная жанчына роднай старонцы і грамадству.
– Мама праз усё жыццё праносіць любоў да Бога, – кажа сын Мечыслаў. – У тыя часы, калі касцёл у Шчучыне быў зачынены, збіралася і ехала на набажэнствы ў Жалудок, Каменку, ішла пехатой у Лядск ці іншую вёску. А яшчэ яе прыгожы голас гучаў у касцельным хоры... 


У дома, дзе цяпер жыве старэйшая жыхарка Шчучына, свая гісторыя. Бацька Марыі Феліксаўны, калі выдаваў дачку замуж, выдзеліў ёй у пасаг надзел зямлі. Тут яны з мужам Станіславам у далёкім 1939-ым пабудавалі хату. Дарэчы, гэта быў першы будынак на пустцы за фанерным заводам (цяперашнім “Аўтапровадам”. – Заўв. аўтара). У святліцы дома стаялі пяць калысак іх дзяцей. На жаль, адно дзіцятка памерла маленькім. А цяпер вочы маці затуманьваюцца слязой, калі яна глядзіць на суседні дом: там жыў і зарана пайшоў з жыцця яшчэ адзін яе сын Станіслаў... 
Нягледзячы на “шыкоўны” ўзрост, Марыя Феліксаўна памятае ўсё да драбніц, ахвотна ўзгадвае пра былое. Як многа і цяжка даводзілася працаваць, будавацца, паднімаць дзяцей, упраўляцца з вялікай гаспадаркай, пераносіць выклікі лёсу. Былі праблемы са здароўем, але ў адчай не ўпадала. Галоўнае ў сям’і – лад і згода, сцвярджае сёння бабуля. Яны са Станіславам Адамавічам на сумесным жыццёвым шляху даўжынёй ў больш чым пяць дзесяцігоддзяў абыходзіліся без знявагі, сварак і прыдзірак. Муж з любоўю і надзвычай беражліва адносіўся да свае палавінкі. “Як гэта сёння жыць і сварыцца?” – не разумее доўгажыхарка.
Пра бязмежную мацярынскую любоў да дзяцей расказваюць дачка Сабіна і сын Тадэвуш: “Калі былі малымі, мама нас лашчыла і аберагала. А мы дапамагалі трымаць у спраўнасці гаспадарку. З гэтага і жылі”.
 Бабуля Марыя – жанчына адукаваная: скончыла 4 класы польскай школы. І яшчэ б вучылася, але трэба было працаваць – у бацькоў дзяцей было многа. Да нядаўняга часу магла чытаць. А цяпер зрок і слых пагоршыліся, скардзіцца яна. Гаваркой і ахвотнай да зносін з людзьмі жанчыне прыняць гэта цяжка. Між тым на прасторны падворак выходзіць, каб удыхнуць настоенае на травах паветра. 
 Заўважаю: Марыя Феліксаўна, гаворачы пра зямное, абавязкова усхваляе Пана Бога. 
– Хвала Богу, што ён даў мне акуратных дзяцей, – даводзіць мне пра сваю галоўную радасць доўгажыхарка. – У дрэнную справу не ўлезлі, нікога не пакрыўдзілі. І нявесткі добрыя, і зяць быў добры чалавек, а ўсе ўнукі з сумачкамі ходзяць (гэта значыць, адукаваныя – Заўв. аўтара).


Сын Мечыслаў называе матулю “польскай кветкай”. Відаць, за яе жаданне заўжды заставацца сапраўднай жанчынай, сачыць за сваім знешнім выглядам. Перад фотасесіяй Феліксаўна з непакоем пацікавілася ў дачкі і нявесткі, ці хоць добра завязана хусцінка на галаве... У ежы доўгажыхарка не пераборлівая. “Любіла есці ўсялякае”, – прызнаецца яна. “І цяпер патрабуе да стала... мяса ці каўбасу”, – расказвае нявестка Ірына – персанальны бабулін повар і галоўная апора. “Вельмі любіць слодычы, найбольш ледзянцы і... марожанае”, – з усмешкай дадае сын Мечыслаў.
Дарэчы, Мечыслаў Станіслававіч Турэвіч беражліва захоўвае памяць пра сваіх продкаў і вельмі стараецца, каб дзедаўская зямля не прыйшла ў заняпад. Бацькоўскі дом ён пашырыў па плошчы, дабавіў гарадскія выгоды. Сюды ў лютым, на дзень нараджэння бабулі Марыі, а таксама на іншыя сямейныя ўрачыстасці і вялікія рэлігійныя святы любяць з’язджацца родныя. Вось і Сабіна Станіславаўна прызнаецца, што побач з мамай, братам Мечыславам і яго жонкай Ірынай адпачывае душой. А сам Мечыслаў ганарыцца, што іх родавае гняздо на Маладзёжнай стала большым: па-суседстве пабудаваўся адзін з пляменнікаў – сын брата Тадэвуша. У кожным з трох дамоў гаспадары хлебасольныя, сваякам рады.
“А дзе старэнькая бабулька?” – з парога пытаецца 4-гадовы праўнук Косця і стрымгалоў бяжыць у пакой, каб прывітацца і падзяліцца цукеркамі. Дай Бог, каб гэтай радасці ён не быў пазбаўлены яшчэ доўга.
Таццяна ПАЛУБЯТКА. Фота аўтара.

Добавить комментарий

CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
Введите ответ (Fill in the blank)