Працягваем наш праект “Вяскоўцы”: на гэты раз накіраваліся ў Бершты

Мы працягваем наш праект “Вяскоўцы”. На гэты раз накіраваліся ў вёску Бершты. Зімой тут надзвычай прыгожа. Кажуць, што раней сярод балот быў тут бярозавы гай, які аблюбавалі балты. На літоўскай мове «бяроза» гучыць як «бершас» (beržas). Адсюль і пайшла назва вёскі. Аднак у старажылаў, што тут жывуць, свая гісторыя. Бытуе меркаванне, што некалі дзялілі паміж сабой гэтыя землі два паны. Аднак ніхто не хацеў іх браць. Доўга спрачаліся яны і казалі па-польску: “Беж ты! Беж ты!” Пазней і мястэчка назвалі – Бершты. Жывуць тут цікавыя людзі, старанна працуюць, шчыра моляцца і ад душы ўмеюць весяліцца. 


На сувязі – Сан Саныч 
Аляксандр Аляксандравіч Васілевіч – стараста вёскі. Яго дом і жартам, і ўсур’ёз называюць “Домам сувязі”. Старасту не толькі добра ведаюць, але і паважаюць аднавяскоўцы. Можа таму, што ён – чалавек надзейны, і ў дапамозе Сан Саныч (а менавіта так яго клічуць у Берштах) нікому не адмаўляе. Трэба – тэлебачанне настроіць, лямпачку ўкруціць, будматэрыялы знойдзе па таннай цане, з уладкаваннем на працу дапаможа. А яшчэ Сан Саныч – надзейны сябра мясцовага пагранічнага паста. Ён – камандзір дабравольнай пагранічнай дружыны, якая не раз адзначалася заслужанымі ўзнагародамі. Аляксандр Аляксандравіч прызнаўся, што ёсць у яго праз усё жыццё адна нязменная любоў – да музыкі і спеваў. Былы настаўнік і сёння можа “ўрэзаць” на пяцірадным баяне, што з задавальненнем нам і прадэманстраваў. Расказаў нам стараста, што раней у вёсцы нават народная вакальная група была “Бершты”, якая паўсвету аб’ездзіла са сваімі песнямі. Аднак час унёс свае карэктывы. Душа прагне музыкі, таму Аляксандр Аляксандравіч спявае ў мясцовым царкоўным хоры. Летам садзіць агарод, ездзіць на скутары па грыбы і ягады. 


Баба Жэня
Яўгенію Васіль­еўну Шынкевіч усе назы­ваюць па-простаму – баба Жэня. У свае 86 не страціла пачуцця гумару і бадзёрасці духу. Хай сабе і атакуюць хваробы, але яна не здаецца, жартуе, спявае. Усміхаецца, маўляў, не бачылі вы, якая я ў маладосці вясёлая была, як спявала, ажно на ўсе святы клікалі! А яшчэ ведалі жанчыну як добрую гаспадыню: шыла, вышывала, ткала, прала, вязала кручком і пруткамі. Гледзячы на вышытыя малюнкі, згаджаюся, што Яўгенія Васільеўна – сапраўдная майстрыха.
Нягледзячы на паважаны ўзрост, мая суразмоўца спявае ў царкоўным хоры. Жыве яна з верай. Расказала, як хвалявалася, калі царкву ў Берштах разбіралі. Тады прыехала з Гродна нейкая маладая кабета і забрала званы ў абласны музей. Аднак Яўгенія Васільеўна прыклала ўсе намаганні для таго, каб іх вярнулі назад. Так і сталася. Званы вярнуліся на радзіму, і цяпер яны ўпрыгожваюць драўляную царкву. Дарэчы, расказвалі мясцовыя жыхары, што каля возера на пагорку шмат гадоў таму стаяла царква. Аднойчы паводка знесла яе ў возера. З таго часу, калі ў вёсцы было ціха або праходзіла якое-небудзь свята, званілі званы над возерам і з вады крыж паказваўся. Вось які дзівосны гэты прыгранічны край.


Бершты натхняюць
Любоў Мікалаеўна Русілка – мясцовы паэт, чалавек, які адчувае свет сваёй трапяткой душой. З ёю і яе творчасцю мне пашчасціла пазнаёміцца некалькі гадоў таму. Вершы Любові Мікалаеўны прыгожыя і мілагучныя. Паміж радкамі – сам аўтар – сціплы, просты, сапраўдны. З-пад яе пяра выйшла некалькі зборнікаў: «Пад сонцам», «Алея Элізы», «Зямлі і людзям». Адметна, што Любоў Мікалаеўна цудоўна валодае беларускай мовай, нягледзячы на тое, што яна – украінка па нацыянальнасці. Некалі разам з сям’ёй пераехала яна ў Бершты і адразу прыкіпела душой да гэтай маляўнічай вёсачкі, засталася тут жыць, пайшла працаваць у мясцовы клуб, затым школу. Пачынала Любоў Мікалаеўна з піянерважатай, была настаўніцай беларускай мовы і літаратуры, завучам і нават дырэктарам. Адметна, што дачка Любові Мікалаеўны – Вольга – таксама дасканала валодае паэтычным словам. Мусіць, самі Бершты натхняюць гэтых цудоўных жанчын. 


Жаночае шчасце – быць маці 
Наталля Мікалаеўна Даніловіч з тутэйшых. Аднавяскоўцы добра ведаюць яе, бо тут яна нарадзілася і вырасла. Зараз Мікалаеўна – загадчыца клуба-бібліятэкі, куды заўсёды спяшаюцца людзі. Ладзяцца ў Берштах цікавыя святы. Нядаўна, напрыклад, калядаваць хадзілі, вясной валачобнічаць пойдуць. Наталля Мікалаеўна не толькі цудоўны чалавек, але і клапатлівая шматдзетная маці. Трое дзяцей і чацвёра ўнукаў – яе сапраўднае жаночае багацце.


Шумі, шумі, зялёны лес!
Генадзь Мар’янавіч Стасевіч – жыве і працуе ў Берштах. Ён – ляснічы Берштаўскага лясніцтва Скідзельскага лясгаса. У вёску пераехаў у 1994 годзе. Лес – яго стыхія. Мясціны тут вельмі прыгожыя. Аднак і за імі таксама патрэбны належны догляд. Таму на месцы высечаных дрэў з’яўляюцца новыя. Так, за мінулы год спецыялісты высадзілі звыш 150 тысяч саджанцаў сасны, бярозы, елкі і іншых дрэў. Лес у накладзе не пакідае, шчодра адорвае грыбамі ды ягадамі. Генадзь Мар’янавіч расказаў, што сёлета берштаўскі лес стаў месцам адпачынку і прыработку не толькі для мясцовых жыхароў, але і для многіх гараджан. Багата грыбоў было ў гэтых мясцінах. Многія болей за тысячу долараў за сезон зарабілі на лясных дарах. Для вяскоўцаў такі прыработак – нядрэнная прыбаўка да зарплаты або пенсіі. Сам ляснік таксама белых на зіму назапасіў, аднойчы нарэзаў цэлы багажнік легкавушкі! 

Ганна КАСПЕР. Фота аўтара.

Добавить комментарий

CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
Введите ответ (Fill in the blank)