2018 - Год малой родины

Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь Віктар Мухляда родам з вёсачкі Кронькі Васілішкаўскага сельсавета

Вяртанне ў родны край выклікае ні з чым не параўнальныя пачуцці. Знаёмы шлях дадому ўецца паміж палёў і частых вёсачак, паміж лясоў і дамоў. Віктар Казіміравіч Мухляда, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, у чарговы раз накіроўваецца ў сваю родную вёсачку Кронькі Васілішкаўскага сельсавета. Тут знаходзіцца бацькоўскі дом, у якім з нецярпеннем чакае матуля...

Шчучынцы змогуць пабываць у аўтэнтычнай атмасферы савецкай эпохі

Музейная экспазіцыя размесціцца ў РЦКіНТ. 
Будынак, у якім раней размяшчалася аддзяленне дзённага знаходжання для інвалідаў ТЦСАН, цяпер больш паходзіць на музей. Старыя рэчы паўсюль. Тут і газеты, і маркі, і паштоўкі, і адзенне, і рэчы паўсядзённага ўжытку, і савецкая атрыбутыка. Шмат асабістых рэчаў прывёз Вячаслаў Сікора. Менавіта ён займаецца зараз зборам экспанатаў. 

Долгосрочный проект под названием жизнь. Побеседовали с нашим земляком Вячеславом Тарасевичем, директором института “Гродногражданпроект”

В тот день, когда у меня должна была состояться встреча с директором института “Гродногражданпроект” Вячеславом Анатольевичем Тарасевичем, в точно назначенное время я ждала в приёмной. У руководителя как раз проходило совещание по одному из рабочих вопросов. В приёмной практически не закрывалась дверь: кто-то хотел согласовать с ним смету, кто-то – решить проблему “по Грандичам”, а кто-то – разобраться с очистными сооружениями в Островце. Все эти и множество других вопросов, судя по всему, не могли ждать. 

Янчукі – вёсачка Янаў?

На дварэ – лістапад. Дрэвы амаль скінулі сваё прыгожае рознакаляровае восеньскае ўбранне, апусцелі палеткі. На вуліцы сыра і холадна. А мы, нягледзячы ні на што, зноў збіраемся ў дарогу. Праўда, зусім блізка ад райцэнтра – у суседні Шчучынскі сельсавет. Яго старшыня Станіслаў Яўгенюшавіч Возны ўсё ніяк не мог вызначыцца, у якую вёсачку нам накіравацца.

Па сцяжынках роднага краю з цікавасцю крочаць выхаванцы Шчучынскага раённага цэнтра турызму і краязнаўства

“Каб любіць Беларусь нашу мілую, трэба ў розных краях пабываць”, – сцвярджае ў сваім вершы вядомы паэт Алесь Ставер. Толькі наўрад ці можна да канца пагадзіцца з яго словамі. Пераканацца ва ўнікальнасці і прыгажосці нашай роднай зямлі можна вельмі проста: для гэтага не трэба ехаць за мяжу, а дастаткова наведаць самыя знакамітыя мясціны нашай Бацькаўшчыны.

У аб’ектыве – фотааматар Наталля Зубрыцкая

Шчучынка Наталля Зубрыцкая не першы год глядзіць на свет праз аб’ектыў фотаапарата. Зараз яна вучыцца за мяжой, аднак аддаленасць ад роднага горада не перашкодзіла стварыць цэлую галерэю стрыт-фатаграфій Шчучына. Адметна, што здымае Наташа на плёнку. Мы сустрэліся з перспектыўным фатографам і даведаліся, чаму Шчучын у “Зеніце” прыгажэйшы. 

Вячеслав Сикора вернулся на родину, или Быть или не быть театру в Щучине?

С Вячеславом я встретилась случайно – он играл роль в театральной постановке на ярмарке. Артистизм, харизма, хорошо поставленный голос. Налицо – профессиональный актёр. Оказалось, он – наш земляк! Чуть больше месяца Вячеслав Сикора работает в Щучинском ЦКиНТ и уже успел не только создать театральную студию для детей и взрослых, но и удивить неискушённых в искусстве горожан персональной выставкой графических работ. Насколько велика сила притяжения родной земли? Станет ли Щучинщина площадкой для съёмок кинофильмов? Быть или не быть театру в городе авиаторов?

"Куточак сэрцу дарагі". На гэты раз мы накіроўваемся ў Астрынскі сельсавет

І зноў мы ў дарозе. Зноў едзем ў адну з вёсачак нашай Шчучыншчыны, каб сустрэцца з вяскоўцамі, паслухаць расказы пра іх жыццё, даведацца пра гісторыю тых мясцін і проста так пагутарыць з цікавымі людзьмі. А яны, як вядома, абавязкова ёсць у кожнай вёсачцы. 

Іван Міхайлавіч Говарык з вёскі Будраўцы навек адданы зямлі

Іван Міхайлавіч Говарык з вёскі Будраўцы кладзе далоні на калені і пачынае расказваць. Заўважаю: рукі ў яго моцныя. Цяпер яны памякчэлі і пабялелі, а некалі былі ў мазалях і пахлі саляркай. І гэтаму ёсць апраўданне: механізатарскі стаж гэтага чалавека – 50 год! Ветэран працы даўно на пенсіі і сёння жыве ўспамінамі пра былыя, напоўненыя клопатамі будні, за якія яму не сорамна. 
З задавальненнем слухаю аповед Івана Міхайлавіча пра пражытае і перажытае.

Праект "Фамільная каштоўнасць": расказваем пра жыхароў Шчучыншчыны, якія маюць прозвішчы, сугучныя з прафесіямі, відам дзейнасці ці рамяством

На гэты раз героямі нашага творчага праекта сталі людзі, якім лёсам наканавана насіць прозвішчы, сугучныя з прафесіямі, відам дзейнасці ці рамяством. Дарэчы, такіх на Шчучыншчыне многа: Кузняцовы, Мельнікі, Шкляры, Ткачы, Бондаравы, Ганчарыкі, Бортнікі... З такімі прозвішчамі не сорамна і на пір, і ў мір, і ў добрыя людзі. З траімі прадстаўнікамі “працоўнай суполкі” мы пагутарылі пра вытокі любві да малой радзімы, шляхі-дарогі, захапленні і простыя жыццёвыя рэчы. 

Страницы