Як у Жалудку свая чэмпіёнка з’явілася, ведае настаўнік фізічнай культуры і здароўя Жалудоцкай СШ імя Урублеўскага Наталля Цывінская

 У гарадскім пасёлку яе добра ведаюць як настаўніка. А вось пра яе сур’ёзныя дасягненні ў веласпорце мала хто чуў.
Нарадзілася будучая веласпартсменка ў Гродне, наведвала спачатку 5-ую, а потым 13-ую гарадскія школы, дзе яе і знайшоў будучы трэнер Яўген Леанідавіч Камагораў. Ён запісаў дзяўчынку на заняткі па веласпорце і на працягу тыдня вазіў яе на трэніроўкі, каб паказаць падрыхтоўку веласпартсменаў. Вялікага жадання ісці ў гэтую секцыю ў Наталлі адразу не ўзнікла, але паступова, і ў тым ліку дзякуючы намаганням трэнера, шасцікласніца вырашыла ўсур’ёз заняцца падрыхтоўкай да спаборніцтваў. 
– Усе збіраліся на велабазе. Кожны веласіпед правяраў механік, але і мы ўмелі “шыць” і клеіць камеры, у якіх падчас спаборніцтваў з’яўляліся праколы і дзіркі, – успамінае Н.Л. Цывінская. – Трэнер не дазваляў нам расслабляцца, таму займаліся да сёмага поту. Нашы заняткі некаторы час праходзілі на трасе Гродна-Скідзель, дзе мы ездзілі і ў спакойным тэмпе, і з паскарэннем, па парах ці ў адной звязцы. Падчас некаторых заняткаў намотвалі па 120 кіламетраў. 


У сваіх першых абласных спаборніцтвах на дыстанцыі ў пяць кіламетраў Наталля перамагла і тым самым натхнілася на далейшае развіццё. У хуткім часе яе накіравалі ў вучылішча алімпійскага рэзерву, куды яна паступіла пасля 8-га класа. Наступнай прыступкай да значных перамог стаў тэхнікум фізічнай культуры – цяпер такой установы адукацыі ў Гродне няма, выпуск Наталлі быў апошнім. 
Вялікая колькасць перамог у спаборніцтвах самых розных узроўняў дазволіла трапіць у склад зборнай Беларусі па веласпорце. 
– Зімнія трэніроўкі праводзілі ў паўднёвых шыротах, часта ездзілі ў Гагру, Ташкент, Душанбэ. Зборы доўжыліся па некалькі месяцаў, – распавядае Наталля Лявонцьеўна. – Трасы там былі вельмі цяжкія: дваццаць пяць кіламетраў угару, потым падоўжаны спуск. Тармазілі з дапамогай спецыяльных тросікаў. Калі такі лопне, то спыніцца амаль немагчыма. На спаборніцтвах у Чырчыку (Узбекістан) мы ехалі ўгару, і ў мяне зламалася сядло. Пятнаццаць кіламетраў уверх я ехала без сядла, але потым не вытрымала, развярнулася і сышла з дыстанцыі. 
Наталля Лявонцьеўна выдатна праявіла сябе ў розных відах веласпорту. Атрымалася паказаць вынік у індывідуальных, групавых і камандных гонках. Паспрабавала свае сілы і на велатрэку, дзе таксама займала прызавыя месцы. 
Падчас каманднай гонкі на ўсесаюзных спаборніцтвах у Тбілісі ў 1989 годзе веласпартсменка выканала нарматыў майстра спорту. Дыстанцыя ў 25 кіламетраў прынесла Н.Л. Цывінскай не толькі перамогу ў складзе зборнай БССР, але і такое ганаровае званне. Пацвердзіла яго Наталля Лявонцьеўна на іншых спаборніцтвах ужо ў Брэсце.


– Самая вядомая веласпартсменка Беларусі Наталля Цылінская прыйшла ў спорт на некалькі гадоў пазней за мяне, – распавядае Н.Л. Цывінская. – Ёй больш падышоў менавіта трэк, чым шаша. Памятаю першыя спаборніцтвы, на якіх мы сустрэліся з Наталляй. Трэнер тады сказаў: “Паглядзі, за табой добрая дзяўчына едзе”.
На апошнім курсе тэхнікума Н.Л. Цывінская выйшла замуж і пераехала да мужа Геннадзя Іосіфавіча, з якім пазнаёмілася на вяселлі стрыечнага брата ў вёсцы Купры пад Жалудком. 
Для таго, каб папасці ў зборную СССР і мець магчымасць выступаць у спаборніцтвах на міжнародным узроўні, трэба было перамагчы ў яшчэ адным заездзе. Спачатку яна хацела вярнуцца ў вялікі спорт, але так і не асмелілася. Да таго ж аднаго жадання аказалася мала – магчымасці наведваць заняткі ды ездзіць на зборы не было. 


– У мяне цудоўная сям’я, ужо дарослыя дзеці, – прызнаецца Наталля Лявонцьеўна. – Старэйшы сын Максім таксама вырашыў заняцца спортам і выбраў футбол. Цэлы год мы вазілі яго ў Шчучын на трэніроўкі, а потым аддалі ў вучылішча алімпійскага рэзерву.
Зараз Максім ужо заканчвае Гродзенскі аграрны ўніверсітэт і працуе ў “Гроднаэнерга”. За плячыма – гульні за гродзенскі “Нёман”, але больш паспяхова склалася з пляжным футболам. Зусім нядаўна каманда Гроднааблспорту, у складзе якой на пазіцыі варатара гуляе Максім, стала чэмпіёнам Рэспублікі Беларусь. Дачка Анастасія пэўны час гуляла ў валейбол, а вось у малодшай – Ангеліны – са спортам адносіны пакуль не ладзяцца.
 Са старэйшымі дзецьмі Наталля Лявонцьеўна часта выбіралася на велапрагулкі. Зімою яна іншы раз выходзіць на прабежку ад свайго дома да Жалудка і наадварот. Бегчы так трэба каля двух кіламетраў. Канешне, пра сваё захапленне жанчына ніколі не забывае, таму вельмі часта сочыць за поспехамі беларускіх веласпартсменаў на спартыўным канале. 
Вяртацца ў горад Наталля Лявонцьеўна ніколі не імкнулася – хутка закруцілася ў віхры клопату і працы, занялася гаспадаркай. Для яе вельмі важна, каб усе ў сям’і былі вельмі шчаслівымі, каб каля дома прыгожа цвілі ружы...
Юлія ЦІМАШЧУК.

Добавить комментарий

CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
Fill in the blank.