Смачна есці!

Мы разам з дачушкай шмат чытаем. Вось нядаўна трапіўся нам у рукі адзін добры верш Уладзіміра Дубоўкі “Пра дзеда i ўнука”. Памятаю, як вучыла яго на памяць, калі была яшчэ школьніцай. Ну вельмі ён мне падабаўся!

У вершы расказваецца, што “недзе далёка ў вёсцы маленькай век дажываў свой дзедка старэнькі”. Старасць не шкадавала беднага чалавека: ежа сама вылівалася з лыжкі, залівала заціркай ды капустай чысты абрус. Дзеці па гэтай прычыне саджалі старога снедаць і абедаць каля парога. Аднойчы ўнучак таго дзеда ўзяў ножык і стаў нешта майстраваць. Калі маці спытала, што ён робіць, малы адказаў – карытца для старых бацькоў… 3 таго часу дзеда больш не саджалі есці каля парога: “Так, як усюды, у кожнай сямейцы, разам з сабою далі яму месца. Добры верш, павучальны, праўда?

Мае бабуля Станіслава і дзядуля Уладзімір жылі разам з намі. Шмат у нашай сям’і было добрых традыцый, і адна з іх – есці разам. Заўсёды чакалі мы адзін другога і ўсе сядалі і снедаць, і абедаць, і вячэраць. Ніколі мы не адкідалі ад стала бабулю і дзядулю. У іх нават свае месцы былі. Стравы мама гатавала надзвычай смачныя, дзяліла іх ўсім пароўну. Бабуля спярша малілася і толькі потым пачынала есці. Маўляў, з малітваю і страва смачнейшая.

 Мы, дзеці, глядзелі, як паважліва нашы мама і тата адносілася да сваіх бацькоў, па сямейнай традыцыі называла іх толькі на “вы”, прыслухоўвалася да іх слушных парад. Цяпер і ў нашых сем’ях прыжылася традыцыя не толькі есці ўсім разам, але і паважаць сваіх бацькоў.

 Аднойчы давялося мне гасцяваць у Віцебску, у сям’і хрышчонай маёй дачкі. Яна і яе муж Віктар тады вельмі здзівілі мяне. Калі прыйшоў час вячэраць іх маленькі сын Маркусь узяў мяне за руку, Яна ўзяла мяне за другую. Я не адразу зразумела, што трэба далей рабіць. Аказалася, кожны раз, перад ядой усе Скрыннікавы бяруцца за рукі і гучна жадаюць адзін другому па-беларуску: “Смачна есці!”. Тады я вельмі парадавалася, што і ў моладзі ёсць свае добрыя традыцыі.

Аднак ёсць і зусім іншыя сем’і. Адны мае знаёмыя сядаюць есці ў розны час у розных пакоях. Адно агульнае – каля тэлевізараў.  На маё здзіўленне знаёмыя знайшлі важкі аргумент: “Чаму мы павінны кагосьці чакаць? Ды і лядоўня не на замку, хто захоча сам паесць!”

Яны прыкрываюцца адсутнасцю вольнага часу і шчыльным працоўным графікам і разам з тым аддаляюцца адзін ад другога. Бачылі бы вы, як гэта сям’я здзівілася, калі даведалася падчас конкурсу ў садку, што любімая страва іх сына -- бліны. Бліны, якія дома ніхто не гатуе, і толькі бабуля ласуе імі любімага ўнука ўлетку…  

 Не здарма нашы продкі і працавалі разам, і елі. За сталом можна паглядзець у вочы родным людзям, абмеркаваць пражыты дзень, падзяліцца навінамі, параіцца і проста адчуць адзінства сям’і.  І ўжо зусім не важна, што будзе на вашым стале: дарагія заморскія стравы, ці звычайная посная зацірка.

Разам заўсёды смачней есці!