“Сельсавецкая прывычка сачыць за парадкам засталася ў яго да гэтага часу”

Дзень 2 жніўня пачаўся для былога старшыні Орлеўскага сельвыканкама Івана Іванавіча Вароніка з тэлефонных званкоў. Спачатку ў трубцы пачуўся голас старшыні Шчучынскага раённага Савета дэпутатаў І.Ю. Сакалоўскага, потым віншаванні з юбілеем пасыпаліся адзін за другім. З падарункамі і кветкамі прыехала пераемніца Вароніка на пасадзе кіраўніка органа ўлады пярвічнага ўзроўню Я.М. Ярошык са сваёй сельсавецкай камандай. Ва ўтульную кватэру ў Ліпічна завіталі і былыя работнікі культуры І.Я. Астаповіч і Г.Л. Зубель. Здароўя, дастатку, радасці ў доме, мірнага неба, чыстай вады і ніякай бяды пажадалі госці ўсе разам. А яшчэ жыць шчасліва і доўга, падтрымаць лідарства Орлеўскага сельсавета ў раёне па доўгажыхарству.

Крануты ўвагай юбіляр – стройны, энергічны, малайцаваты з выгляду – быў рады гасцям. Жартаваў:
– Колькі мне год? Мне трыццаць... да ста.
Іван Іванавіч выдатны працаўнік, аптыміст і гаварун-жартаўнік па жыцці, а яшчэ вельмі прыстойны, справядлівы і добразычлівы, адным словам, душа-чалавек, у адзін голас сцвярджалі Яніна Міхайлаўна Ярошык і калегі-сельсаветчыкі Г.Я. Клышэвіч, Л.Л. Амельчанка і В.Я. Ладыга. Невялікі экскурс у перажытыя гады пацвердзіў: прынеманская зямля дае жыватворныя сілы ўсім годным людзям, якія захоўваюць ёй вернасць. З такіх і Іван Варонік. Нарадзіўся ён на Шчучыншчыне, у вёсцы Даліна Прамая, у сялянскай сям’і, дзе гадаваліся пяцёра дзяцей. Бацькаўшчына паставіла хлопца на ногі, а орлеўская старонка ўмацавала яго жыццёвы поступ.


– Першы рубель зарабіў на зернеачышчальным комплексе ў Руткевічах. Пасля заканчэння ў 1972 годзе Беларускага інстытута механізацыі сельскай гаспадаркі размеркаваўся ў калгас імя Калініна з цэнтрам у вёсцы Ліпічна, каб быць бліжэй да дому, – успамінае Іван Іванавіч. – Пасаду даверылі сур’ёзную – галоўнага інжынера. Думаў, адпрацую два гады і падамся ў іншы бок. Аднак застаўся надоўга. У 2001 годзе даў згоду ўзначаліць калгас “Неман”, а з сакавіка 2003-га быў абраны старшынёй Орлеўскага сельскага Савета дэпутатаў, дзе затрымаўся на сем год. У маі 2010 года пайшоў на пенсію. Крыху адпачыў, а потым будаваўся новы МТК і яшчэ два з паловай гады працаваў там. Увогуле стаж у мяне – 46 год. 
Гады старшынёўства ў сельскім Савеце прыпалі на той час, калі ў раёне актыўна ўзяліся за навядзенне чысціні і парадку на зямлі, абуладкаванне аграгарадкоў. Іван Іванавіч быў актыўна ўключаны ў гэты працэс.
– Сельсавецкая прывычка сачыць за парадкам засталася ў яго да гэтай пары, – заўважае жонка юбіляра Марыя Антонаўна. – Едзе на машыне і будзе казаць: “Які ж нягоднік смецце выкінуў?! Пачакай, спынюся і падбяру”. Падбяры, кажу... А каля дома ў нас няма ні паперкі, ні галінкі – усё падніме.
Сама Марыя Антонаўна родам з Прэціма. Па спецыяльнасці хімік-біёлаг. Працавала настаўніцай у Орлеўскай школе. Пазнаёміліся, калі яна была студэнткай. Пра свайго мужа – як пра дарагі скарб, падараваны лёсам. “Прыехала, убачыла прыгажуна, дзе ж такога ўпусціш? – падтрымлівае вясёлы тон размовы жанчына. – Ён надзейны. Як цяпер, то лепшага і няма. А вось раней усяго сябе аддаваў рабоце: і ў будні, і ў святы. У сем гадзін раніцы – на нарад, а дамоў толькі як камбайны з поля. Затое зараз добра: мы ўдваіх і да хлява, і назад. Трымаем вялікую гаспадарку – коз, свіней, індыкоў...”. 
Лад і згода – сярод галоўных прыярытэтаў і каштоўнасцей гэтай сям’і вось ужо на працягу 43 год сумеснага жыцця. Вырасцілі дзвюх цудоўных дачок Марыну і Наташу. Прадаўжальнікі роду – двое ўнукаў. Да таго ж Варонікі – людзі дружалюбныя, ладзяць са сваімі суседзямі і аднавяскоўцамі. Калі і шкадуюць аб чым, то пра страчаныя адкрытасць у зносінах і калектывізм. “Мо, раней чаго і не хапала з тавараў, вішні ці вінаграду зімой, але час быў весялейшы, – разважае юбіляр. – А цяпер усяго ўдосталь, аднак людзі аддаліліся адзін ад аднаго”.
Пра хобі Івана Іванавіча расказала жонка. Маўляў, былі спробы пайсці на паляванне, але ўсё заканчвалася... любаваннем насельнікамі лесу. Сам не выстраліць і каму не дасць. Аднойчы, убачыўшы, што ружжы напраўлены на ласіху, улучыў момант і прагнаў лясную прыгажуню... Такі ён, чалавек ад зямлі Іван Варонік.
Таццяна ПАЛУБЯТКА. Фота аўтара.

Добавить комментарий

CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
Введите ответ (Fill in the blank)